Warto zobaczyć

 

 

 

 

 

Ratusz

widok od strony ul. Grunwaldzkiej

 

 

Ratusz

widok od strony ul. Wojska Polskiego

 

Ratusz Rawicki.

Rawicki Ratusz - przykład architektury barokowej z elementami rokoka. Pierwotnie drewniany, wielokrotnie trawiony przez pożary, kształt ostateczny przybrał w latach 1753 –1756. Do jego budowy przyczyniła się Katarzyna z Opalińskich Sapieżyna, ówczesna właścicielka miasta. Na jej polecenie projekt przyszłej budowli opracował architekt Leopold Ostritz z Trzebnicy. Na rzucie prostokąta powstała budowla znacznych rozmiarów, piętrowa pośrodku zwieńczona wieżą zegarową. W roku 1873 na gmachu ratusza założono pierwszy na ziemiach polskich piorunochron. Wnętrzu ratusza nadał architekt układ dwutraktowy z obszerną sienią, z której schody prowadzą na piętro. W kilku pomieszczeniach parteru zachowały się na sklepieniu kolebkowym lunety. Z zewnątrz dłuższe elewacje dwuczęściowej fasady rozczłonkowano pilastrami. Od strony zachodniej ratusza znajduje się arkadowy portal zwieńczony gzymsem i dekoracyjnym kartuszem z herbami. We wschodniej części ratusza umieszczono rokokowy kartusz z herbem Rawicza – niedźwiedziem i datą 1754.

 

Muzeum Ziemi Rawickiej

Na parterze zabytkowego ratusza mieści się muzeum. Ekspozycja stała posiada dwa działy: historyczny i etnograficzny. Ponadto muzeum gromadzi zbiory sztuki z zakresu malarstwa, grafiki, rzeźby, rzemiosła artystycznego. Od 1985 roku muzeum obrało profil zbiorów, którym jest szkło artystyczne z terenu Śląska. W ramach ekspozycji „Dawny Rawicz” przedstawione są najstarsze pamiątki związane z założeniem miasta i działalnością cechów rzemieślniczych z XVII i XVIII wieku. W następnej sali prezentowane są eksponaty etnograficzne: przedmioty służące do uprawy roli, wytwarzania wyżywienia, codziennego użytku, przyrządy do obróbki włókna. W kolejnym pomieszczeniu mieszczą się bardzo interesujące eksponaty związane z działalnością Bractwa Kurkowego. Następna sala gromadzi pamiątki po byłym Korpusie Kadetów. W zbiorach muzeum ważne miejsce zajmuje malarstwo portretowe. Wśród nich wyróżniają się portrety założyciela i kolejnych właścicieli miasta. Muzeum Ziemi Rawickiej organizuje również często wystawy czasowe, prezentując także twórczość współczesnych artystów oraz koncerty.

Muzeum Ziemi Rawickiej

 

 

Muzeum Ziemi Rawickiej

 

 

Planty

widok od strony Domu Kultury

 

 

Armatka

połud.-wsch. narożnik plant

 

 

Fontanna

północna.część plant

 

Planty

 Planty – bujny pas zieleni, otaczający dookoła śródmieście Rawicza. Planty rawickie są osobliwością w skali krajowej, drugie pod względem długości i znaczenia po krakowskich. Są ozdobą Rawicza i ulubionym miejscem spacerów rawiczan.

 Rawicz przez kilkadziesiąt początkowych lat swego istnienia był miastem otwartym. Dopiero około 1665 roku postanowiono otoczyć Rawicz systemem wałów ziemnych i fos. W skład systemu weszły również cztery bramy: Szymanowska, Poniecka, Wąsowska i Wrocławska. Umocnienia obronne służyły mieszkańcom około 150 lat. Zmieniająca się technika wojenna oraz rozrastające się miasto spowodowały, że budowle te straciły swoje dawne znaczenie. Dlatego wzorem innych miast w pierwszej połowie XIX wieku przystąpiono do likwidacji i niwelowania fortyfikacji. Na ich miejscu utworzono w latach 1840-1850 wspaniałe zieleńce publiczne, które w tym czasie zaczęto nazywać plantami. Specyfika rawickich plant związana jest z powstaniem miasta na tzw. „surowym korzeniu”. Umożliwiło to zaprojektowanie wałów, a w konsekwencji utworzenie plant opartych na planie prostokąta w obwodzie blisko trzech kilometrów. Pierścień około 1700 drzew i kilku tysięcy krzewów otacza dziś rawicką starówkę.

W południowo – wschodnim narożniku plant znajduje się wzgórze, z którego roztacza się panorama miasta. Tam też znajduje się armatka, która - według jednej wersji jest pozostałością po pobycie Szwedów w Rawiczu w 1705 roku. Druga, bardziej prawdopodobna, twierdzi, że jest to moździerz z XVIII wieku, ale służący do strzałów wiwatowych. Strzelano z niego wówczas, gdy właściciele Rawicza mieszkający gdzie indziej przybywali do swego miasta.

 

Sarnowa

 Sarnowa to miejscowość położona w odległości  4km od centrum  Rawicza. Według niektórych historyków, Sarnowa znana była już na początku XII wieku. Najstarsza wzmianka, z której można wnioskować, że Sarnowa była miastem, pochodzi z 1262 roku. Inni badacze podają jako pewną datę rok 1407, kiedy to Sarnowa otrzymała prawa magdeburskie. W 1973 roku Sarnowa utraciła prawa miejskie i włączona została w obszar Rawicza jako jedna z jego dzielnic.

 

Ratusz

 

 

 

Skansen Młynarsko- Piekarniczy

Ciekawym sarnowskim zabytkiem jest oryginalny, w pełni zachowanymi urządzeniami, wiatrak „Koźlak”.  Jest to ostatni z 20 wiatraków Sarnowy, które mieliły zboże aż do połowy XIX wieku. Wiatrak został w pełni odrestaurowany  przez Kazimierza Damazyna, rawickiego piekarza. Odnowiony wiatrak wraz ze Skansenem Młynarsko – Piekarniczym ma służyć mieszkańcom Sarnowy, a przede wszystkim turystom. Na terenie Skansenu znajduje się mini-stawek z wodotryskiem, drewniana ludowa chata w wielkopolskim stylu, w której urządzono kawiarenkę  dla okolicznych mieszkańców i przyjezdnych. Wśród eksponatów skansenu można podziwiać unikalne urządzenia i maszyny używane przed wielu laty w piekarnictwie i młynarstwie. Są to miedzy innymi atrapa pieca piekarniczego z 1887 roku, młockarnia, drewniane młynki do mielenia ziarna, stare mieszadła i stoły nazywane bajtami , które służyły do urabiania ciasta na chleb. Na kamiennym głazie umieszczonym przed wiatrakiem widnieje tablica pamiątkowa informująca o wykonawcy remontu oraz o tym, że wiatrak odnowiono dla miejscowego społeczeństwa.

 

Galeria Ptaków

 Imponujące zbiory i eksponaty ptaków posiada „Galeria Ptaków” pana Mariana Andersza. Znajduje się ona w specjalnie zaadaptowanych do tego celu czterech pomieszczeniach o powierzchni 55m2. Zaaranżowano w nich naturalne środowisko obrzeża lasu. Wśród 170 ptaków znajdujących się w Galerii oglądać można wspaniałą kolekcję sów, dla których przeznaczono jedno z czterech pomieszczeń. W trzech pozostałych znajdują się ptaki leśne, łąkowe, drapieżne, błotne, a także takie, które można spotkać w sadzie, ogrodzie, np. szpak, sikorka, wróbel, itp. Swoje prace artysta rzeźbi tylko w drewnie lipowym.

 

 

Pałac

widok od frontu

 

Pałac w Sielcu Starym

      Malowniczy pałac i dwór podziwiać można w Sielecu Starym. Znajduje się tu park krajobrazowy z połowy XIX wieku z licznymi doskonale zachowanymi alejami i okazami drzew. W parku wznosi się dziewiętnastowieczny dwór zbudowany dla książąt Czartoryjskich. Najstarsza jego część jest zwrócona frontem na południe. Ta część pałacu jest parterowa, dziewięcioosiowa, o ścianach podzielonych lizenami. Na osi budynku znajduje się weranda ujęta półkolumnami, a nad nią balkon. Kilkadziesiąt metrów od dworu również na terenach parkowych, wznosi się nie ukończony zamek Czrtoryjskich. Budowlę rozpoczęto w 1915 roku według projektu architekta Rogera Sławińskiego. Jest to obszerny budynek murowany, nieotynkowany, w stylu późnorenesansowych zamków polskich, z dwiema okrągłymi basztami w narożnikach. Wybudowaniu nowego zamku przyświecały dwie idee: podkreślenie wspaniałości rodziny łączącej Gedyminowiczów Czartoryskich z Habsburgami oraz hołd, wspomnienie i nadzieje na przyszłość wynikające ze wspaniałej przeszłości Polski. Stąd nawiązanie stylem do epoki największej potęgi Polski z końca wieku XVI i początku wieku XVII, do zamku ujazdowskiego czy pałacu biskupów w Kielcach.

 

Klasztor reformatorów oraz kościół pod wezwaniem św. Krzyża na Goruszkach.

 Na przedmieściu Miejskiej Górki zwanym Goruszki wznosi się proreformacki, późnobarokowy zespół klasztorny z 1742 r. wykonany według projektu architekta Jana Adama Stiera- juniora. Kościół Św. Krzyża jest budowlą jednonawową, o późnobarokowym wyposażeniu wnętrza, z ornamentami regencyjnymi z ok. 1742-1745 r. W ołtarzu głównym znajduje się cenny krucyfiks z pierwszej połowy XVII w., a przy kolumnach – rzeźby Matki Boskiej Bolesnej, św. Jana Ewangelisty, św. Franciszka z Asyżu i św. Konrada z Placencji. W sześciu ołtarzach bocznych obejrzeć można liczne rzeźby i obrazy. Ambona, konfesjonały i ławki pochodzą z XVIII w. Na chórze zakonnym na uwagę zasługują stale późnobarokowe oraz duży krucyfiks z początku XVII w. Epitafium rokokowe Mikołaja Swinarskiego, sędziego kapturowego wałeckiego, z wierszowanym napisem polskim, pochodzi z końca XVIII w. W krużgankach klasztornych o sklepieniach kolebkowo-krzyżowych umieszczono szereg obrazów, m in.: Ukrzyżowanie, obraz wykonany w roku 1599 przez Szymona proboszcza z Górki, z klęczącą postacią malarza oraz Zdjęcie z Krzyża z datą 1671, kilka rzeźb od XV do XVIII w. oraz portrety trumienne. W okresie okupacji hitlerowcy zorganizowali w klasztorze więzienie, stanowiące oddział więzienia w Rawiczu. Kilkuset pomordowanych pochowano wokół kościoła. Ich pamięć uczczono pomnikiem w postaci dużej betonowej płyty nagrobkowej. Przy wejściu do klasztoru umieszczono tablice ku czci gwardiana o. Euzebiusza Huchrackiego, zamordowanego przez hitlerowców w Dachau 6 maja 1942 r.

Klasztor na Goruszkach

widok z drogi Miejska Górka - Rawicz

 

Klasztor na Goruszkach

widok od frontu

 

Pałac w Pakosławiu

widok strony parku

 

Muszla koncertowa

park przy Pałacu w Pakosławiu

 

Pałac w Pakosławiu

 Atrakcyjny pod względem architektonicznym jest Pałac w Pakosławiu, usytuowany w obrębie obszernego parku. Jest on jednym z najcenniejszych klasycystycznych obiektów w Wielkopolsce, zbudowanym prawdopodobnie w latach 1792-1794 wg projektu Karola Gotharda Langhausa, twórcy bramy brandenburskiej w Berlinie. Szczególnie cenna w pałacu jest dwupiętrowa sala kolumnowa, zwana rotundową lub balową z kolumnami, dźwigającą górą ganek z balustradą. Pomiędzy kolumnami umieszczone zostały cztery płaskorzeźby, oparte na rycinach Franciszka Śmuglewicza z lat 1789-1791. W odrestaurowanym pałacu wynająć można restaurację i salę konferencyjno-bankietową. Ponadto w pałacu znajduje się baza hotelowa. Równie cennym zabytkiem Pakosławia jest neogotycki Kościół pod wezwaniem św. Walentego zbudowany w latach 1896-1899.

 

 

Zespół Pałacowo-Parkowy

w Golejewku

  Golejewko – miejscowość z najstarszą metryką na ziemi rawickiej. Wymieniona jest w bulli papieża Innocentego II z 1136 roku pod nazwą Kasztelani Czestram. Pozostałością Kasztelani jest dobrze zachowane stożkowe grodzisko obwiedzione wałem i fosą. Golejewko jest znanym w całym kraju miejscem hodowli koni pełnej krwi angielskiej, kolekcji powozów. Znajduje się tu też ciekawy zespół pałacowy zbudowany w I poł. XVII wieku dla Choińskich, obejmujący park, wieżę bramną, zabudowania gospodarcze, powozownie i pałac. Park, wzmiankowany w 1736 roku jako włoski, uległ przekształceniu w park krajobrazowy. Ma wiele ciekawych okazów drzew. Od bramy parkowej w kierunku wsi wiedzie aleja lipowa z połowy XIX wieku z 500 letnimi okazami drzew, będąca jednocześnie unikalną aleją zasłużonych koni.

 

 

 

Kościół pod wezw. Św. A. Boboli

Klasycystyczny kościół pod wezwaniem św. Andrzeja Boboli to jedyny zabytek klasy pierwszej w powiecie rawickim. Wzniesiony został w latach 1803-1808 według projektu K.G. Langhasa, twórcy Bramy Brandenburskiej.

 

Starostwo Powiatowe w Rawiczu

63-900 Rawicz, Rynek 17

tel. (0..65) 546-22-11; fax (0..65) 545-38-52

e-mail: powiatrawicki@home.pl